Ὁ Λουκᾶς ὁ θεῖος Εὐαγγελιστής καταγόταν ἀπό τήν μεγάλη Ἀντιόχεια καί ἦταν ἰατρός καί ἄριστος στήν ζωγραφική τέχνη. Ἦταν ἀκόμη καί πολύ καλός γνώστης τῆς ἀρχαίας φιλοσοφίας καί ἐξασκημένος στήν ἑβραϊκή καί τήν συριακή διάλεκτο. Αὐτός λοιπόν ἐνῶ ζοῦσε στίς Θῆβες τῆς Βοιωτίας καί ἀσχολεῖτο μέ τήν ἰατρική, στά χρόνια του αὐτοκράτορα Τίτου Κλαυδίου κατά τό ἔτος 42, συνάντησε τόν Ἅγιο Ἀπόστολο Παῦλο καί πιστεύοντας στόν Χριστό, ἀπέβαλε τήν πατρική πλάνη. Ἔτσι, ἀπό τότε ἐγκατέλειψε τήν θεραπεία τῶν σωμάτων καί ἐξασκοῦσε τήν θεραπεία τῶν ψυχῶν. Σύμφωνα δέ μέ τήν ὑπαγόρευσι τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, συνέγραψε καί τό δικό του ἅγιο Εὐαγγέλιο 219 καί τό ἀπέστειλε πρός τόν ἡγεμόνα τῆς Ἀχαΐας Θεόφιλο, ὁ ὁποῖος πίστεψε στόν Χριστό. Ἔπειτα συνέγραψε καί τίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων καί τίς ἀπέστειλε στόν ἴδιο Θεόφιλο. Ἀφοῦ ὅμως ἀποχωρίσθηκε ἀπό τόν Παῦλο, βάδισε σέ ὅλη τήν Ἑλλάδα, κηρύττοντας τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ. Πηγαίνοντας πάλι στίς Θῆβες τῆς Βοιωτίας, ὅπως λένε, ἐκεῖ ἐν εἰρήνη ἀνεπαύθη, ὄντας γέρων ὀγδόντα ἐτῶν.
Μετά θάνατο ὅμως, θέλοντας ὁ Θεός νά δοξάση αὐτόν τόν θεράποντα καί ὑπηρέτη του Λουκᾶ, ἔβρεξε ἐπάνω στόν τάφο του κολλύρια, σέ ἔνδειξι τῆς ἰατρικῆς τοῦ τέχνης του. Γι’ αὐό ἀπό τήν αἰτία αὐτή ἔγινε ὁ τάφος τοῦ θείου Ἀποστόλου γνωστότερος σε ὅλους τούς ἀνθρώπους. Ὁ δέ Κωνστάντιος, ὁ υἱός τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, μετέφερε ἀπό τίς Θήβες στήν Κων/πολι τό λείψανο τοῦ Ἀποστόλου αὐτοῦ, διά μέσου τοῦ Ἁγίου Ἀρτεμίου τοῦ μεγάλου δοῦκα τῆς Αἰγύπτου καί Μάρτυρος καί τό ἀπεθησαύρισε στό Ναό τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων κάτω ἀπό τήν Ἁγία Τράπεζα, μαζί μέ τά τίμια λείψανα Ἀνδρέου καί Τιμοθέου τῶν Ἀποστόλων.
Λένε ἀκόμη, ὅτι αὐτός ὁ Λουκᾶς πρῶτος ζωγράφησε τρεῖς εἰκόνες τῆς Κυρίας Θεοτόκου, πού κρατοῦν στήν ἀγκάλη τόν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό, ἀπό κηρί καί μαστίχη καί χρώματα, τίς ὁποῖες τῆς πρόσφερε ὅταν ἀκόμη ζοῦσε, γιά νά μάθη, ἄν τῆς ἄρεζαν. Ἡ δέ Μητέρα τοῦ Κυρίου τίς άποδέχθηκε καί εἶπε «Ἡ χάρις τοῦ ἐξ ἐμοῦ τεχθέντος εἴη δι’ἐμοῦ μετ΄αὐτῶν». Ἀκόμη ζωγράφησε καί τίς εἰκόνες τῶν Ἁγίων Κορυφαίων Ἀποστόλων. Καί ἀπό τόν καιρό ἐκεῖνο, διαδόθηκε στόν κόσμο αὐτό τό καλό καί εὐσεβές καί πάντιμο ἔργο, τό νά ζωγραφίζωνται, δηλαδή, οἱ τῶν Ἁγίων εἰκόνες.
ΠΗΓΗ: Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, Τόμος Α:, Έκδοσις Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Ιερά Καλύβη ΑΓΙΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ Α, Νέα Σκήτη, ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ