Στις 23 Οκτωβρίου, η Εκκλησία εορτάζει την μνήμη του αγίου Αποστόλου Ιακώβου του Αδελφοθέου. Ο άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος είναι ο πρώτος Επίσκοπος των Ιεροσολύμων και ο συγγραφεύς της πρώτης από τις επτά καθολικές επιστολές της Καινής Διαθήκης. Το θεόπνευστο αυτό ιερό κείμενο είναι το κήρυγμα της ζωντανής και εμπράκτου πίστεως. «..οὕτω καὶ ἡ πίστις, ἐὰν μὴ ἔργα ἔχῃ, νεκρά ἐστι καθ’ ἑαυτήν (Επιστολή Ιακώβου, κεφάλαιο 2, στίχος 17)», λέγει ο άγιος Απόστολος.
Πραγματικά, καμμίαν αξία δεν έχει η πίστη, όταν δεν εκδηλώνεται σε έργα αγάπης. Είναι νεκρή και άκαρπη κι ο χριστιανός, που λέει πως έχει πίστη και δεν έχει τα έργα της πίστεως, μοιάζει με το δένδρο, πως ενώ έχει ρίζα καλή, όμως δεν κάνει καρπό.
Ο Ιησούς Χριστός είπε πως τους ανθρώπους τους καταλαβαίνομε όπως και τα δένδρα, από τους καρπούς των - «Ἐκ τῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτούς». Χριστιανός με πίστη ζωντανή είναι δένδρο «παρὰ τὰς διεξόδους τῶν ὑδάτων»· με πολλούς και καλούς καρπούς.
Ο Άγιος Ιάκωβος ο Απόστολος και Αδελφόθεος, υπήρξε ο πρώτος Επίσκοπος Ιεροσολύμων. Μία παράδοση (*) αναφέρει ότι ήταν ένας από τους γιους του Ιωσήφ. Όπως αναφέρεται σ’ αυτή, ο Ιωσήφ ο Μνήστωρ πριν μνηστευθεί την Υπεραγία Θεοτόκο, για να την προστατεύσει και να υπηρετήσει το μυστήριον της θείας Οικονομίας του Κυρίου μας, ήταν παντρεμένος. Από τον γάμο του αυτό απέκτησε επτά παιδιά. Μεταξύ αυτών ήταν και ο Ιάκωβος, γι’ αυτό και ονομαζόταν αδελφός του Κυρίου. (*) [(Σύμφωνα με μία άλλη παράδοση που αναφέρεται στην υποσημείωση (1) και ο Άγιος Νικόδημος, ο Μνήστωρ Ιωσήφ ήταν Παρθένος και ΔΕΝ παντρεύτηκε ποτέ στην ζωή του)].
Γεγονός είναι ότι ο Ιάκωβος ο Αδελφόθεος έγινε ο πρώτος Επίσκοπος Ιεροσολύμων και είναι αυτός που έγραψε την πρώτη Θεία Λειτουργία της χριστιανικής Εκκλησίας. Ο Ιάκωβος, λοιπόν, ποίμανε την Εκκλησία των Ιεροσολύμων με δικαιοσύνη, με γενναία στοργή και στερεότητα στην πίστη. Αυτό όμως, εξήγειρε τη μοχθηρία και την κακουργία των Ιουδαίων. Αφού τον έπιασαν, τον έριξαν πάνω από το πτερύγιο του Ναού, και ενώ ακόμα ήταν ζωντανός, τον αποτελείωσαν με άγριο κτύπημα ροπάλου στο κεφάλι.
Έργο του Ιακώβου είναι και η Καθολική Επιστολή του στην Καινή Διαθήκη, στην οποία να τί μας συμβουλεύει, σχετικά με το πώς πρέπει να χειριζόμαστε το λόγο του Θεού: «Γίνεσθε ποιηταὶ λόγου καὶ μὴ μόνον ἀκροαταί, ἀναλογιζόμενοι ἑαυτούς». (Επιστολή Ιακώβου, α’, 22). Δηλαδή να γίνεσθε εκτελεστές και τηρητές του λόγου του Θεού και όχι μόνο ακροατές. Και να μη ξεγελάτε τον εαυτό σας, με την ιδέα ότι είναι αρκετό και μόνον να ακούει κανείς το λόγο.
Η μνήμη του αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου, φέρεται και την Κυριακή μετά την Γέννηση του Χριστού, μαζί με τη μνήμη του Δαβίδ του Προφήτου και Ιωσήφ του μνήστορος, συνοδευόμενη με το ακόλουθο δίστοιχο: «Σὺ τέκτονος παῖς, ἀλλ’ ἀδελφὸς Κυρίου, τοῦ πάντα τεκτήναντος, ἐν λόγῳ, μάκαρ».
«Τελεῖται δὲ αὐτῷ ἡ Σύναξις ἐν τῷ σεπτῷ αὐτοῦ Ναῷ τῷ ὄντι ἔνδοθεν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου ἐν τοῖς Χαλκοπρατείοις». (Πατμιακός κώδικας: 266).
ΠΗΓΗ: Από το Συναξαριστή του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου.
ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ