Ἀγαπητοί μου πατέρες και ἀδελφοί,
Παιδιά μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπημένα,
Ὁ Μέγας Ἀντώνιος γεννήθηκε τό 251 μ.Χ. στην Ἄνω Αἴγυπτο, ἀπό πλούσιους και ἐνάρετους γονεῖς, τούς ὁποίους ἔχασε σέ νεαρή ἡλικία. Ἀπὸ τήν παιδική του ἡλικία ἦταν ὀλιγαρκής και αὐτάρκης, «μόνοις δὲ οἷς εὕρισκεν ἠρκεῖτο καὶ πλέον οὐδὲν ἐζήτει». Ἕξι μῆνες μετά τήν κοίμηση τῶν γονέων του, ἄκουσε στην ἐκκλησία την Εὐαγγελική περικοπή τοῦ πλουσίου νεανίσκου, στην ὁποία ἀναφέρεται, ὅτι ὁ Χριστὸς εἶπε στόν πλούσιο νέο: «πώλησον τὰ ὑπάρχοντά σου καὶ δὸς πτωχοῖς» (Ματθ. 19-21) .
Τόση μεγάλη ἐντύπωση προξένησε ἡ Εὐαγγελική αὐτή προτροπή στήν ψυχή τοῦ Ἀντωνίου, ὥστε ἀμέσως διένειμε τά ὑπάρχοντά του στούς πτωχούς και ἐνδεεῖς, ἀφοῦ φύλαξε τά ἀπολύτως ἀναγκαῖα για τήν συντήρηση αὐτοῦ και τῆς μικρῆς του ἀδελφῆς, την ὁποία φρόντισε νά παραδώσει σέ Χριστιανές νέες παρθένους, πού εἶχαν ἀφιερωθεῖ στήν χριστιανική ἀρετή, βέβαιος ὅτι κοντά τους θα εἶναι κατά πάντα ἀσφαλής.
Ἀποφασίζει στήν συνέχεια, να ἐγκαταλείψει τά ἐγκόσμια και ἀναχωρεῖ για τήνἔρημο, ὅπου «παίδευσε» τήν ψυχή του καί τιθάσευσε τά πάθη του, φθάνοντας στα ἀνώτατα ὅρια τῆς ἀσκήσεως. Ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος ζεῖ ἀσκητικό βίο, ἐργαζόμενος ἀδιάκοπα και ὑποβαλλόμενος σε αὐστηρή νηστεία, για νά κατανικήσει τούς πειρασμούς τῆς σάρκας, ἀγρυπνῶντας τήν νύχτα καί τρώγοντας ἐλάχιστα. Ἀξιώθηκε τῆς θαυματουργίας, θεραπεύοντας ἀσθενεῖς, «οὐ προστάζων, ἀλλ’ εὐχόμενος καὶ τὸν Χριστὸν ὀνομάζων». Μαρτυρεῖται ὅτι, ἐνῶ ὁ Ἅγιος βρισκόταν ἀκόμα στήν ζωή, ἔβλεπε τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων πού ἐξέρχονταν ἀπό το σῶμα τους.
Γίνεται τό πρότυπο τῶν ἀσκητῶν. Πολλοί ἐξ΄ αὐτῶν ἔφθαναν στην ἔρημο, για να τον ἀκούσουν και να τον συμβουλευτοῦν. Ἡ φήμη τοῦ Ὁσίου Ἀντωνίου ἔφθασε μέχρι τούς βασιλεῖς, τόσο, ὥστε ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος και οἱ υἱοί του, Κωνστάντιος καί Κώνστας, ἔγραφαν σε αὐτόν, σαν να ἦταν πατέρας τους και τον παρακαλοῦσαν νά τούς ἀπαντήσει. Παρέδωσε τήν μακάρια ψυχή του στον μισθαποδότη Θεό, σέ ἡλικία 105 ἐτῶν.
Ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος ἦταν ἕνας ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἔφθασε μέτ ήν Χάρι τοῦ Θεοῦ στήν τελειότητα, κατά τά μέτρα τῶν δυνατοτήτων τοῦ ἀνθρώπου ἐπί τῆς γῆς. Ὑπῆρξε ἕνας διδάσκαλος τῶν διδασκάλων, ἕνας ὁδηγός τῶν πνευματικῶν ὁδηγῶν. Ὁ Μέγας καί καθηγητής τῆς ἐρήμου.
Δύο ἀπό τά ὅπλα τοῦ Ἁγίου κατά τῶν παθῶν του ἦταν ἡ προσευχή καί ἡ ταπείνωση. Κανένας πνευματικός ἀγῶνας δεν μπορεῖ νά γίνει χωρίς τήν προσευχή. Μᾶς προειδοποιεῖ ὁ Κύριος «γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε, ἵνα μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν» (Ματθ. 26, 41). Ἀλλά ἡ προσευχή εἶναι ἀνενέργητη, ἄν δέν συνοδεύεται ἀπό τήν ταπείνωση. Προσευχή με βαθειά ταπείνωση και μέ συντετριμμένη καρδία.
Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ἀναφέρει πώς, «στήν προσευχή, πρέπει ἡ γνώμη σου να εἶναι το να ἑνώσεις τήν θέλησή σου, με τήν θέληση τοῦ Θεοῦ και ὄχι νά τραβήξεις στήν δική σου θέληση, τήν θέληση τοῦ Θεοῦ. Στήν προσευχή, πρέπει πρῶτα, να δοξολογεῖς τόν Θεό, δεύτερον, να Τον εὐχαριστεῖς γιά τίς εὐεργεσίες πού σοῦ ἔκανε, τρίτον, να ἐξομολογεῖσαι τίς ἁμαρτίες σου μέ συντριβή καί τέταρτον, να ζητᾶς ἐκεῖνο, πού εἶναι για τήν σωτηρία σου».
Ἡ προσευχή νά γίνεται μέ ταπείνωση. Ὅποιος ζεῖ μέ ταπείνωση, κατηγορεῖ τον ἑαυτόν του, ἐξομολογεῖται και ζητᾶ συγχώρεση ἀπό τόν Θεό. Ἡ ἐξομολόγηση εἶναι πραγματική ταπείνωση. Ἕνας, ὁ ὁποῖος πιστεύει ὑπερήφανα, ὅτιεἶναι καλός καί δίκαιος, εἶναι αὐτοδικαιωμένος. Μία κατάσταση ἄρρωστη πνευματικά. Γι΄ αὐτό, πάντοτε στήν ζωή μας, νά θέτουμε τόν λογισμό μας, τήν πνευματική μας κατάσταση καί ζωή, ὑπό τήν κρίση τοῦ πνευματικοῦ πατρός.
Με αὐτό τον τρόπο ἔζησε καί ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος. Διαρκῶς προσευχόμενος και ἐξομολογούμενος ἐν μετανοίᾳ. Ἀπέναντι στόν Θεό, ἡ στάση μας να εἶναι ὡς ὑποχρεωμένοι σ΄Αὐτόν, ὡς πολλά πταίοντες, ὡς μή δικαιούμενοι νά ζητήσουμε καμία ἀμοιβή για τά«δῆθεν» καλά μας ἔργα καί μόνο το ἔλεος και τήν Χάρι Του να αἰτούμαστε. Και αὐτήν τήν ταπεινή προσευχή, θα τήν δέχεται ὁ Θεός, θα μᾶς εὐλογεῖ και θα μᾶς βοηθᾶ να προκόπτουμε πνευματικά και ἐν τῷ νῦν και ἐν τῷ μέλλοντι αἰῶνι. Ἀμήν.
.jpg)
Μὲ ὅλη μου τὴν πατρικὴ ἀγάπη,
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ
† Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ