Ἀγαπητοί μου πατέρες καί ἀδελφοί,
Παιδιά μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπημένα,
Τὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα προέρχεται ἀπὸ τὴν ἐπιστολὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου πρὸς τοὺς Κολοσσαείς. Πρόκειται γιὰ μιὰ μικρὴ ἐπιστολή, ἡ ὁποία εἶναι πλημμυρισμένη ἀπὸ πίστη καὶ δοξολογία πρὸς τὸν Κύριο μᾶς Ἰησοῦ Χριστό. Συγχρόνως, ἀποτελεῖ ὕμνο καὶ πρὸς τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ.
«Πληροφορηθήκα, γράφει πρὸς τοὺς Κολοσσαεὶς ὁ Παῦλος, τὴν πίστη σας στὸν Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ τὴν ἀγάπη σας γιὰ ὅλο τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ. Τὸν εὐχαριστῶ γιὰ τὴν ἐλπίδα σας σὲ ὅλα ὅσα εἶναι ἀποθησαυρισμένα γιὰ σᾶς στὸν οὐρανό, γιὰ τὰ ὁποῖα ἀκούσατε ἤδη ἀπὸ τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου, ποὺ περιέχει τὴν ἀλήθεια καὶ ποὺ ἔφτασε σ’ ἐσᾶς, ὅπως καὶ σ’ ὅλο τὸν κόσμο. Παντοῦ τὸ Εὐαγγέλιο καρποφορεῖ καὶ αὐξάνει ὅπως καὶ στὴν δική σας Ἐκκλησία ἀπὸ τὴν ἡμέρα ποὺ ἀκούσατε καὶ γνωρίσατε πραγματικά τήν χάρη τοῦ Θεοῦ» (Κολ. 3:4-6).
Τὸ ἴδιο Ἱερὸ Εὐαγγέλιο ἀκοῦμε καὶ ἐμεῖς σὲ κάθε Θεία Λειτουργία, ἀμέσως μετὰ τὴν ἀνάγνωση τῆς ἀποστολικῆς περικοπῆς. Κι ἂν οἱ ἐπιστολὲς μιλοῦν γιὰ τὸν Χριστό, ἐμεῖς προετοιμαζόμαστε νὰ ἀκούσουμε τώρα τὸν ἴδιο τόν Χριστό. Στὴ Μικρὴ Εἴσοδο ὑποδεχθήκαμε τὸν Θεάνθρωπο Κύριο στὸν κόσμο μας. Τὸν δεχθήκαμε ὡς δῶρο ἐξ ουρανοῦ. Γεννήθηκε, μεγάλωσε, ἀνατράφηκε ἀπὸ τὸν Ἰωσὴφ καὶ τὴν Παναγία Μητέρα του, γιὰ τριάντα (30) χρόνια ὅμως, παρέμεινε ἀφανής. Ἔφτασε ὅμως ἡ στιγμὴ νὰ ἀποκαλυφθεῖ στοὺς ἀνθρώπους ὁ λυτρωτικὸς λόγος Του. Ἔτσι καὶ ἐμεῖς, μέσῳ τοῦ ἱερέως, ἀνοίγουμε τώρα τὸ κλειστὸ Εὐαγγέλιο, ὅπως ἦταν μέχρι αὐτὴ τὴν στιγμή, καὶ ἀναζητοῦμε στὶς σελίδες του τὴν δική Του παρουσία.
Μέσα στὸ Ἱερὸ Βῆμα, ἀμέσως μετὰ τὴν ἀνάγνωση τοῦ Ἀποστόλου, ὁ ἱερέας στέκεται μπροστὰ στὴν Ἁγία Τράπεζα, πάνω στὴν ὁποίαν βρίσκεται τὸ Ἱερὸ Εὐαγγέλιο καὶ μὲ συγκίνηση διαβάζει τὴν ὑπεροχὴ εὐχή:
«Λάμψε μέσα στὶς καρδιές μας, φιλάνθρωπε Δέσποτα τὸ καθαρὸ φῶς τῆς θεογνωσίας σου κι ἄνοιξε τὰ μάτια τοῦ λογισμοῦ μας, γιὰ νὰ καταλάβουμε τὰ εὐαγγελικά σου λόγια. Βάλε μέσα μᾶς τὸ φόβο τῶν ἁγίων ἐντολῶν σου, γιὰ νὰ καταπατήσουμε ὅλες τὶς σαρκικὲς ἐπιθυμίες καὶ νὰ ζήσουμε ζωή πνευματική, καὶ νὰ φρονοῦμε καὶ νὰ κάνουμε ὅσα ἀρέσουν σὲ σένα. Γιατὶ ἐσύ εἶσαὶ ὁ φωτισμὸς τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων μας, Χρὶστὲ ὁ Θεός, καὶ σένα δοξολογοῦμε μὰζὶ μὲ τὸν ἄναρχο Πατέρα σου καὶ τὸ πανάγιο καὶ ἀγαθὸ καὶ ζωοποιό σου Πνεῦμα, τώρα καὶ πάντα καὶ στὸὺς ἀτελεύτητους αἰῶνες. Ἀμήν».
Ἀλήθεια, τί ζητᾶμε ἀπὸ τὸν Κύριο μὲ αὐτὴ τὴν εὐχή;
Πρῶτον, νὰ γεμίσει τὴν καρδιά μας μὲ τὸ καθαρὸ φῶς ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν παρουσία Του, ὄχι μόνον αὐτὴν τὴν ὥρα ἀλλὰ καὶ σὲ κάθε στιγμὴ τῆς ζωῆς μας.
Δεύτερον, νὰ διανοίξει τοὺς πνευματικοὺς ὀφθαλμοὺς τῆς ψυχῆς μας γιὰ νὰ προσεγγίσουμε τὴν οὐράνια ἀλήθεια Του, καθὼς ἡ συνάντηση μὲ τὰ ὑπερκόσμια μηνύματα τοῦ Εὐαγγελίου δὲν ἀποτελεῖ ἀνθρώπινο κατόρθωμα ἀλλὰ ἀποκάλυψη καὶ δωρεά.
Καὶ τρίτον, νὰ μᾶς ἐνισχύσει, ὥστε ἡ παρουσία καὶ ὁ λόγος Του νά μᾶς βοηθήσουν νὰ ἀλλάξουμε τὴν ζωή μας καὶ νὰ μᾶς ὁδηγήσουν πρὸς ἐκεῖνα τὰ ἔργα ποὺ εἶναι σύμφωνα μὲ τὸ θέλημά Του.
Ἔφτασε λοιπὸν ἡ ὥρα νὰ ἀκουστοῦν τὰ θεῖα καὶ ἅγια λόγια τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου. Ὁ ἱερέας βγαίνει ἀπὸ τὴν Ὡραία Πύλη μὲ τὸ Εὐαγγέλιο ἀνοιχτὸ καὶ ἀπευθύνεται πρὸς ὅλους λέγοντας: «Σοφία!» Ναί! Ὅσα θὰ ἀκουστοῦν ξεπερνοῦν κάθε σχετικὴ ἀνθρώπινη γνώση καὶ προέρχονται ἀπὸ Ἐκεῖνον, τὴν Πηγὴ τῆς ἀπόλυτης σοφίας, ἡ ὁποία παραμένει ἀπαρασάλευτη, αἰώνια καὶ σωτήρια.
Καὶ συνεχίζει: «Ὀρθοί!» Ὄρθιους μᾶς καλεῖ ὁ ἱερέας νὰ σταθοῦμε, ὄχι μόνο σωματικὰ ἀλλὰ καὶ πνευματικά, ἕτοιμοι νὰ δεχτοῦμε μὲ φόβο Θεοῦ ἀλλὰ καὶ ἀνεκλάλητη χαρὰ τὸν λόγο τοῦ Εὐαγγελίου. Κανεὶς ἀνθρώπινος λογισμὸς δὲν ἔχει θέση αὐτὴ τὴν στιγμὴ στὸν νοῦ μας. Ὁ σάλος τῆς καθημερινότητος δίνει τὴν θέση του στὴν γαλήνη τῆς θείας παρουσίας. Γι΄ αὐτὸ καὶ ὁ ἱερέας, μόλις προαναγγείλει τὴν εὐαγγελικὴ περικοπή, μᾶς εὐλογεῖ, λέγοντας:
«Εἰρήνη πᾶσι». Μὲ αὐτὴ τὴν εὐχή, μᾶς καλεῖ νὰ γαληνέψουμε καὶ νὰ πιστέψουμε πώς, σὲ λίγες στιγμές, θὰ ἀκουστεῖ ἡ ἀπάντηση σὲ ὅλες τὶς ἀγωνίες καὶ ὅλους τοὺς φόβους μας.
Καί, τέλος, συμπληρώνει: «Πρόσχωμεν!»
Δηλαδή, «Ἂς προσέξουμε!» Τί νὰ προσέξουμε, ἄραγε;
Τὴν ἀπάντηση μᾶς τὴν δίνει ἡ παραβολὴ τοῦ Καλοῦ Σπορέα. Σέ λίγο καιρό ὁ Θεῖος Λόγος θὰ σπαρθεῖ. Σέ τι ἔδαφος θὰ πέσει ὅμως; Εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ Τοῦ ἐπιτρέψουμε νὰ βγάλει ρίζες στὴν ψυχή μας ἤ, μὲ ἐπιπολαιότητα, θὰ τὸν ἀφήσουμε στὴν ἐπιφάνεια τῆς ζωῆς μας, χωρὶς βάθος, ἕρμαιο στὶς σειρῆνες αὐτοῦ τοῦ κόσμου, πού, σὰν τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, θὰ σπεύσουν νὰ τὸν ἁρπάξουν; Εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ τὸν προστατέψουμε ἀπὸ τὶς ἔννοιες καὶ τὶς μάταιες ἀπασχολήσεις τῆς καθημερινότητος πού, σὰν ἀγκάθια, κινδυνεύει νὰ τὸ πνίξουν; Θὰ μεταβληθοῦμε ἄραγε σὲ καλὴ γῆ ποὺ θὰ προφυλάξει τὸν σπόρο τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ μᾶς ὁδηγήσει στὴν χαρὰ τῆς καρποφορίας καὶ τῆς μεταμορφώσεώς μας; Ἄραγε, στέκεται αὐτὴ τὴν ὥρα μπροστὰ στὸ Εὐαγγέλιο ἡ ψυχή μας θερμή, ὅπως ἡ ἀναμμένη φλόγα τῆς λαμπάδας ποὺ συνοδεύει πάντα τὴν ἀνάγνωση του;
Ὅταν ὁλοκληρωθεῖ ἡ ἀνάγνωση τοῦ Εὐαγγελίου, ὁ ψάλτης, ἐκφράζοντας τὴν χαρὰ καὶ τὴν εὐφροσύνη μας γιὰ ὅσα ἀκούστηκαν, ἀναπέμπει δοξολογία: «Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι!» Τί ἄλλους λόγους νὰ βροῦμε γιὰ νὰ ἐκφράσουμε τὴν εὐγνωμοσύνη μας γιὰ αὐτὴ τὴν θεία ἐπίσκεψη; Πῶς ἀλλιῶς νὰ ἀνταποδώσουμε αὐτὴ τὴν θεία δωρεὰ τοῦ θείου λόγου; Μόνον μὲ αὐτὴ τὴν μικρὴ δοξολογία τολμοῦμε νὰ ἀνταποδώσουμε τὸ ἐλάχιστο στὰ μεγαλεῖα ποὺ μόλις ἀκούσαμε.
Ἀδελφοί μου! Στὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο, ἕνας πλούσιος ἄρχοντας ἐπιθυμεῖ νὰ μοιραστεῖ τὰ πλούτη καὶ τὴν χαρά του μὲ τοὺς φίλους του. Ἀνοίγει τὸ σπίτι του καὶ στρώνει πλούσιο τραπέζι. Χαρὰ δὲν τοῦ δίνει ἡ περιουσία του ἀλλὰ ἡ σχέση του μὲ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ γνωρίζει. Κι ὅμως! Κανεὶς δὲν φαίνεται νὰ ἐκτιμᾶ τὴν διάθεση τῆς προσφορᾶς του. Μὲ προφάσεις καὶ δικαιολογίες, ὁ ἕνας μετὰ τὸν ἄλλον, ἀρνοῦνται τὴν πρόσκληση. Ἀσήμαντες βιοτικὲς μέριμνες γίνονται ἡ αἰτία νὰ στερηθοῦν τὴν μεγάλη εὐεργεσία. Καὶ τότε, ὁ ἄρχοντας ἀνοίγεται σὲ ὅλο τὸν κόσμο καὶ καλεῖ τοὺς πάντες.
Σὲ κάθε Θεία Λειτουργία, τὸ Εὐαγγέλιο ἐπιτελεῖ τή δική μας προσωπικὴ πρόσκληση γιὰ ἕνα πανηγύρι ζωῆς ποὺ ξεκινάει ἀπὸ τὸ «τώρα» καὶ καταλήγει στὴν αἰωνιότητα. Ὅλα εἶναι ἕτοιμα, ὅλα εἶναι διαθέσιμα· ἕνα μόνο πρᾶγμα ἀπομένει: ἡ δική μας ἀνταπόκριση. Ἐὰν προσφέρουμε τὴν καρδιά μας στὸν Χριστὸ καὶ εἴμαστε διαρκῶς πρόθυμοι νὰ ἀκούσουμε τὸν λόγο Του, εἶναι βέβαιο πώς, μὲ χαρὰ καὶ εὐγνωμοσύνη, θὰ συνειδητοποιοῦμε ὅλο καὶ περισσότερο τὸ μέγεθος τῶν δωρεῶν Του. Ἐὰν ἡ καρδιά μας ἀπελευθερωθεῖ ἀπ΄ τοὺς φθαρτοὺς ἐπίγειους θησαυροὺς καὶ ἀναζητήσει τοὺς ἐπουράνιους, οἱ ὁποῖοι, οὔτε κλέβονται οὔτε φθείρονται, εἶναι βέβαιον πὼς ἡ ζωή μας, παρὰ τὶς δυσκολίες, δὲν θὰ χάσει ποτὲ τὴν γαλήνη της καὶ τὴν χαρά της. Κάθε φορὰ ποὺ τὸ Εὐαγγέλιο χτυπᾶ τήν πόρτα τῆς καρδιᾶς μας, ἂς εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ ἀπαντήσουμε ὅπως ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος ἀπάντησε στὴν δίκη της πρόσκληση: «Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου, γένοιτο μοὶ κατὰ τὸ ρῆμα σου!» Ἀμήν.
Μὲ ὅλη μου τὴν πατρικὴ ἀγάπη,
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ
† Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ