ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ
ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ κ. ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ
γιά τήν Ἀκολουθία τῆς Παρασκευῆς τῶν Δ΄ Χαιρετισμῶν (28.03.2025)
«Ὦ πανύμνητε Μῆτερ,
ἡ τεκοῦσα τῶν πάντων Ἁγίων ἁγιώτατον Λόγον…»
Ἀγαπητοί μου πατέρες καί ἀδελφοί,
Παιδιά μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπημένα,
Μέσα ἀπό αὐτές τίς γραμμές, τοῦ τελευταίου Οἴκου τῶν Χαιρετισμῶν, ὁ ὑμνογράφος βρίσκει τόν τρόπο, νά συνοψίσει τό δόγμα τῆς πίστεως, πού ἀναφέρεται στήν Θεοτόκο καί ἀποτελεῖ τήν ὑπόθεση τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου. Ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ, χαιρετίζεται ὡς «Πανύμνητος», λέξη στήν ὁποία, περιέχεται τό μεγαλεῖο καί ἡ δόξα τῆς Παναγίας μας, διότι γέννησε τόν Ἁγιώτατο Λόγο τοῦ Πατρός, ὁ ὁποῖος ὑπερβαίνει τήν ἁγιότητα ὅλων τῶν ἄλλων Ἁγίων, ἀφοῦ οἱ Ἅγιοι τήν δόξα τους, τήν ὀφείλουν στόν ἔνσαρκο Λόγο τοῦ Θεοῦ, τόν Χριστό, χωρίς τήν δύναμη τοῦ ὁποίου, τίποτε δέν θά μποροῦσαν νά ἐπιτύχουν, «ὅτι χωρίς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» (Ἰω. 15,5).
«Καί τῆς μελλούσης λύτρωσαι κολάσεως τούς σοί βοῶντας, Ἀλληλούϊα». Ἀπευθύνουμε αὐτήν τήν ἱκεσία στήν Ὑπέρμαχο Στρατηγό τοῦ γένους καί Μητέρα τοῦ Χριστοῦ, ὅπως διά πρεσβειῶν της, μᾶς σώσει τούς πιστούς ἀπό κάθε συμφορά ἐσωτερική καί ἐξωτερική, πού ἀντιμετωπίζουμε καί τό κυριώτερο, νά μᾶς λυτρώσει ἀπό τήν αἰώνια κόλαση, πού εἶναι καί ὁ κύριος στόχος καί ἀγῶνας μας.
Γι΄ αὐτό, καί ἡ Θεοτόκος ὀνομάζεται «ἱλασμός (ἐξιλέωση) καί σωτηρία τῶν ἀνθρώπων». Βέβαια, ἐκεῖνος πού σώζει τόν κόσμο ἀπό τήν ἁμαρτία καί τόν αἰώνιο πνευματικό θάνατο, εἶναι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Ἡ Παναγία μας εἶναι ἡ συνεργός καί ἡ συνεργασία της ἐντοπίζεται στήν δυνατότητα ἐνανθρωπήσεως, πού παρεῖχε στόν Υἱό τοῦ Θεοῦ. Ὁ Χριστός εἶναι ἡ πηγή τῆς σωτηρίας καί τῆς λυτρώσεως. Ἡ Κυρία Θεοτόκος εἶναι ὅμως, ἡ διάκονος τῆς Χάριτος, ἡ οἰκονόμος τοῦ Μυστηρίου τῆς σωτηρίας, ἐν ὁνόματι πάντοτε τοῦ Υἱοῦ Της. Γι΄ αὐτό ἐξάλλου προσευχόμαστε: «Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς», προσδοκῶντας στήν σωτήρια μεσιτεία Της, στόν Χριστό.
Ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἔχει μεγάλη χάρη καί παρρησία πρός τόν ἄχραντο τόκο Της. «Πολλά γάρ ἰσχύει δέησις Μητρός πρός εὐμένειαν Δεσπότου». Καί ἐπειδή εἶναι Μητέρα τοῦ Θεοῦ, ἀγαπᾷ καί τήν Ἐκκλησία, πού εἶναι τό μυστικό καί ἄχραντο Σῶμα Του. Ἔτσι, ὅπου Ἐκκλησία, ἐκεί καί ἡ Παναγία, πού μπορεῖ νά χορηγήσει τήν λυτρωτική Χάρη τοῦ Υἱοῦ Της.
Ἡ Θεοτόκος εἶναι «εὐδοκίᾳ Υἱοῦ», οἰκονόμος τῆς «σωτηρίου χάριτος». Ὁ Χριστός εὐδοκεῖ στούς Ἁγίους Του καί ἰδιαίτερα στήν Παναγία Μητέρα Του. Συνεπῶς, ἡ Θεοτόκος εἶναι ἀληθινή μεσίτρια πρός τόν Θεό καί ἡ μεσιτεία Της, εἶναι μεσιτεία δεήσεως καί ἱκεσίας. Πρεσβεύει ἡ Παναγία μας, γιά τήν σωτηρία τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας Του, τήν σωτηρία τῶν πιστῶν, πού καταφεύγουν στήν κραταιά σκέπη καί προστασία Της.
Μέ αὐτό τον τρόπο μποροῦμε νά κατανοήσουμε πλήρως τούς διάφορους χαρακτηρισμούς, πού ἡ εὐσέβεια τῆς Ἐκκλησίας ἀποδίδει στήν Ὑπέραγνη Μητέρα τοῦ Θεοῦ ὅπως σκέπη, προστασία, τεῖχος, καταφυγή, ὀχύρωμα, λιμήν, βοήθεια κλπ. Σέ ὅλες αὐτές τίς φράσεις, ἀποτυπώνεται ἡ βαθύτατη πίστη τῆς Ἐκκλησίας, στόν σωτήριο ρόλο τῆς Θεοτόκου γιά τούς ἀνθρώπους.
Ἡ πεποίθηση αὐτή, εἶναι βαθύτατα ριζωμένη στήν συνείδηση, τήν εὐσέβεια καί τήν λατρεία τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἡ Παναγία μας, εἶναι τόσο βαθιά ἑνωμένη μέ τήν Ὀρθοδοξία, ὥστε δέν θά ἦταν ὑπερβολή νά λέγαμε, ὅτι ὁποιαδήποτε παραχάραξη τοῦ δόγματος Ἐκείνης, θά ἐπέφερε ταυτόχρονα καί τήν κατάρρρευση, τοῦ ὅλου δογματικοῦ καί πνευματικοῦ οἰκοδομήματος τῆς πίστεῶς μας.
Ἄς προσευχόμαστε, λοιπόν, καί ἄς στηρίζουμε τήν σωτηρία μας στήν Κυρία Θεοτόκο, ὥστε «τῆς ἀπορρήτου δόξης τοῦ Υἱοῦ καί Θεοῦ Της, ἡμᾶς κληρονόμους ἀποδεικνύουσα». Ἀμήν.
Μὲ ὅλη μου τὴν πατρικὴ ἀγάπη,
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ
† Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ