“…Ἀπευθύνω τὸ σοβαρὸ ἐρώτημα πρὸς ὅλους μας· Θέλουμε νὰ γίνουμε ἅγιοι; Διότι ὁ κάθε Χριστιανὸς καλεῖται νὰ γίνῃ ἅγιος.
Μερικοὶ νομίζουν, ὅτι ἅγιοι εἶνε μόνο κάποιοι ἀσκηταὶ ποὺ μένουν σὲ σπήλαια τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ὄχι. Ἅγιος πρέπει νὰ γίνῃ κάθε ἄνθρωπος.
Ἂν ἀνοίξουμε τὰ συναξάρια τῆς Ἐκκλησίας, βλέπουμε ἁγίους ἀπ᾿ ὅλα τὰ ἐπαγγέλματα. Ἔχουμε ἁγίους διδασκάλους, ὅπως ὁ Μέγας Βασίλειος ὁ Χρυσόστομος ὁ Γρηγόριος, ἁγίους στρατιῶτες ὅπως οἱ Σαράντα μάρτυρες, ἁγίους ἀξιωματικοὺς ὅπως ὁ ἅγιος Δημήτριος, ἁγίους βασιλεῖς καὶ αὐτοκράτορες ὅπως ὁ ἅγιος Κωνσταντῖνος.
Ἔχουμε ἁγίους ἀπ᾿ ὅλα τὰ κοινωνικὰ στρώματα καὶ τὶς ἡλικίες (βρέφη ὅπως τὰ 14.000 νήπια ποὺ ἐσφαγίασε ὁ Ἡρῴδης, μικρὰ παιδιὰ ὅπως ὁ ἅγιος Κήρυκος, ὡρίμους ἄνδρες ὅπως ὁ ἀπόστολος Παῦλος, σεβασμίους γέροντες ὅπως ὁ ἅγιος Ἀντώνιος.
Τὸ ἄνθος τῆς ἁγιότητος φυτρώνει σὲ ὅλους τοὺς τόπους καὶ τὰ ὅλα ἐδάφη. Εἶνε ὅπως τὸ ἄνθος ἐντελβάϊς, ποὺ μπορεῖ καὶ φυτρώνει στὴν κορυφὴ τῶν Ἄλπεων μέσα στὰ χιόνια.Ὁ Χριστός, ἀγαπητοί μου, ἦρθε στὸν κόσμο γιὰ νὰ μᾶς κάνῃ ἁγίους.
Κανείς βέβαια δὲ μπορεῖ νὰ φτάσῃ τὸ ὕψος τῆς δικῆς του ἀρετῆς. Οἱ ἄνθρωποι γίνονται καὶ λέγονται ἅγιοι ἐν σχετικῇ ἐννοίᾳ. Ἅγιος ἐν ἀπολύτῳ ἐννοίᾳ εἶνε μόνο ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Ὁ Χριστὸς οὐδέποτε μολύνθηκε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, μένει ἀπολύτως καθαρὸς καὶ ἁγνός.
Γι᾿ αὐτὸ στὴ Θεία λειτουργία, ὅταν πλησιάζει ἡ ὥρα τῆς θείας κοινωνίας, ἀκοῦμε ―καὶ ἔχουν μεγάλη σημασία τὰ λόγια αὐτά― τὸν ἱερέα νὰ λέῃ· «Πρόσχωμεν. Τὰ ἅγια τοῖς ἁγίοις», δηλαδή· τὴν ὥρα αὐτὴ προσφέρονται πρὸς θείαν κοινωνίαν τὰ ἅγια μυστήρια – ἀλλὰ σὲ ποιούς; «τοῖς ἁγίοις», στοὺς ἁγίους μόνο.
Ποιοί εἶνε οἱ ἅγιοι; Ὅλοι ἐμεῖς οἱ ἐκκλησιαζόμενοι· ἁγίους δηλαδὴ μᾶς ὀνομάζει ὅλους ἡ Ἐκκλησία.
Ἀλλὰ ἐμεῖς, κάπου συναισθανόμενοι τὴν ἀτέλεια καὶ τὴν ἁμαρτωλότητά μας, τί λέμε; Ἀπαντοῦμε ταπεινά· Ὄχι· «εἷς ἅγιος, εἷς Κύριος, Ἰησοῦς Χριστός, εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός· ἀμήν» (Φιλ. 2,11 καὶ θ. Λειτ.).
ΠΗΓΗ: † ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης (9-5-1983)
Ἐκ τῆς Ἰερᾶς Μονῆς