Πίστη στο Θεό σημαίνει εμπιστοσύνη, να αφήνουμε τη ζωή μας στα Χέρια Του. Πραγματική πίστη είναι η ταπείνωση και η υποταγή μας στο θέλημα του Θεού.
Ο Όσιος Θεοφάνης ο έγκλειστος μας συμβουλεύει: «Ο Κύριος σας καλεί στην πίστη. Θέλει τη σωτηρία σας. Και θα σωθείτε, αν ακούσετε τη φωνή Του και Τον ακολουθήσετε σταθερά, αταλάντευτα. Για χάρη Εκείνου, που τόσο σας αγαπά, ποδοπατήστε κάθε αμφιβολία. Έτσι θα Του προσφέρετε τη μεγαλύτερη θυσία, για την οποία θα σας ανταποδώσει πολλά. Οι αμφιβολίες είναι ζιζάνια, που σπέρνει ο εχθρός στο χωράφι της ψυχής σας, ανάμεσα στα στάχυα του σιταριού. Γιατί τον αφήνετε να απεργάζεται την καταστροφή σας; Διώξτε τον και πλησιάστε το Σωτήρα μας, που σας απλώνει φιλόστοργα το χέρι Του. Να ταπεινωθείτε, γιατί μόνο στους ταπεινούς αποκαλύπτεται ο Θεός. Να προσεύχεστε, γιατί η προσευχή σας περιτειχίζει και σας προφυλάσσει από τις επιθέσεις του πονηρού. Και να πάρετε στερεή απόφαση: Ποτέ να μη δέχεστε λογισμό αμφιβολίας. Με την πρώτη εμφάνισή του, να τον πετάτε έξω από τη διάνοιά σας δίχως συζήτηση, όσο εύλογος κι αν φαίνεται. Έτσι θα βάλετε τέρμα σε όλες τις πλεκτάνες του εχθρού».
Το μέλλον δεν είναι δικό μας. Ο θείος Χρυσόστομος λέει σχετικά: «Κλάψε προ καιρού, για να μην κλάψεις εκεί· τώρα να μετανοείς, τότε δεν θα υπάρχει καιρός μετανοίας· ας εργαστούμε το αγαθό όσο ακόμη μπορούμε· αν χάσουμε χρήματα, μπορούμε και πάλι να αποκτήσουμε, αν όμως χάσουμε τον καιρό, άλλον να βρούμε δεν μπορούμε».
Η προσευχή για τους ολιγόπιστους
«Άνοιξον, γλυκεία πνοή μου, Ιησούς ο Σωτήρ μου, άνοιξον τους όμβρους του Θείου Σου Πνεύματος και στάλαξον ύδωρ της παρακλήτου Σου χάριτος εις την ψυχήν των ολιγόπιστων αδερφών μου. Και παραμύθησον και θεράπευσον αυτών την καρδίαν, γλυκαίνων αυτήν τω γλυκασμώ της θείας και απορρήτου Σου ηδονής, όν ούκ έξεστι γλώσσα λαλήσαι.
Απόστειλον, Ιησού μου φωτοδότα, αυγή φωτισμού των θείων Σου γνώσεων και διαύγασον εις την ψυχήν των ολιγόπιστων αδελφών μου το φάος της θεϊκής Σου ελλάμψεως. Ίνα χαρούν και σκιρτήσουν ως έλαφοι και αλησμονήσουν τας θλίψεις και τα πάντα του κόσμου.
Ναι ευωδία μου γλυκυτάτη, ναι πνοή μου ευωδεστάτη, ναι Χριστέ μου ηγαπημένε. Λυπήσου τα πλάσματά Σου και μην τα αφήσεις να πάσχουν υπέρ τας δυνάμεις των.
Πάρασχε, γλυκεία πνοή μου, ο Χριστός, η ζωή μου. Δος την Χάριν Σου εις τους δούλους Σου και απάλλαξον αυτούς εκ των εχθρών όπου τους περιεκύκλωσαν. Και πάντα διάλυσον και εις ευδίαν και γαλήνην θαυμασίως μετάβαλον, καθώς συνηθίζει να πράττει η παντέφορος και θεία Σου δύναμις.
Ότι Συ η βοήθεια και η δύναμις, το έλεος και η ευσπλαχνία και Σοί την δόξαν αναπέμπομεν συν τω ανάρχω Σου Πατρί και τω Παναγίω και Αγαθώ και Ζωοποιώ Σου Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους απεράντους αιώνας των αιώνων, Αμήν»!
(Διασκευασμένη προσευχή του εν Αγίοις ημών Πατρός Ιωσήφ του Ησυχαστού από το έξοχο βιβλίο «ΕΚΦΡΑΣΙΣ ΜΟΝΑΧΙΚΗΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ»)
Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς