Η Ευαγγελική περικοπή του αφιλάνθρωπου
πλουσίου και του πτωχού Λαζάρου αποκαλύπτει τι είναι Παράδεισος και τι Κόλαση.
Δύο τα πρόσωπα της περικοπής.
1. Ο ανώνυμος πλούσιος ζούσε μέσα σε
πολλή κακία. Δεν ελεούσε, αλλά περιφρονούσε τον φτωχό και διασκέδαζε
καθημερινά. Πρώτη μεγάλη
κακία του είναι αυτή η σκληρότητα και η άφθαστη απανθρωπιά του, αφού έβλεπε
κάθε μέρα τον Λάζαρο στην πόρτα του. Αυτό λέγεται Αναλγησία του πλούτου.
Δεύτερη κακία η καθημερινή ξένοιαστη
απόλαυση. Κι αυτή είναι άκρα κακία. Και ο πλούσιος απέθανε και ετάφη στον Άδη.
Αυτό δηλώνει ότι ο πλούσιος δεν θα απολαύσει την μακαριότητα. Ο πλούσιος τώρα
θα υποφέρει.
Ο Χριστός παρουσίασε τον πλούσιο για να
διδάξει τον άνθρωπο να μην προσκολλάται στα υλικά που οδηγούν στην αθεΐα. Ο
άνθρωπος για να είναι ελεύθερος οφείλει να αποτινάξει από πάνω του τα δεσμά και
την εξάρτηση από την ύλη και να μάθει να ζει ανθρώπινα και αγαπητικά. Μόνο τότε
θα μπορέσει να βιώσει την πληρότητα της ζωής, την παρουσία του Θεού και την
στοργή του συνανθρώπου αδελφού.
2. Ο φτωχός Λάζαρος ήταν δίκαιος. Το
φανέρωσε το τέλος του και πριν από το τέλος η υπομονή μέσα στη φτώχεια του.
Ριγμένος στην εξώπορτα του πλουσίου ούτε απελπίστηκε, ούτε βλαστήμησε, ούτε
αγανάκτησε. Βαστούσε με γενναιότητα όλα τα δεινά μαζί σε μία ολόκληρη ζωή. Αυτό
λέγεται Υπομονή των θλίψεων.
Γι’αυτό οι άγγελοι τον πήραν και τον
αποκατάστησαν στον κόλπο του Αβραάμ, δηλαδή στον Παράδεισο. Κι έτσι
παρηγορείται ο Λάζαρος.
Ο Χριστός παρουσίασε μπροστά μας τον
Λάζαρο για να παραδειγματισθούμε. Σε όσο βάθος συμφοράς κι αν πέσουμε,
βλέποντας σ᾿ αυτόν (το
Λάζαρο) το αμέτρητο πλήθος των θλίψεων, ν᾿
αντλήσουμε παρηγοριά και στήριγμα από τη σοφία εκείνου και την υπομονή. Είναι
κοινός δάσκαλος της οικουμένης για όσους υποφέρουν οποιοδήποτε κακό.
Ο Φώτης Κόντογλου λέει για την αρρώστια
του υλισμού: «τούτη ἡ κακή ἀρρώστεια εἶναι σήμερα πολύ ἐξαπλωμένη, πάθος παγκόσμιο
σ’ Ἀνατολή καί Δύση. Ποτέ οἱ ἄνθρωποι δέν ἀγαπήσανε τό χρῆμα τόσο πολύ ὅσο σήμερα. Γιατί ὁ σημερινός ἄνθρωπος εἶναι ὑλιστής, δέν πιστεύει σέ ἄλλη ζωή, ἐπειδή δέν πιστεύει σέ Θεό
καί ρίχνεται μέ τά μοῦτρα ν’ ἀπολαύσει τούτη τή ζωή. Τούτη
τή ζωή πού ὡς νά
προφτάσεις νά τή δεῖς, φεύγει
καί χάνεται σάν ἴσκιος. Αὐτόν, λοιπόν, τόν ἴσκιο κυνηγᾶ ὁ δύστυχος ἄνθρωπος σήμερα καί παιδεύεται καί σκοτώνεται,
γι’ αὐτόν τόν ἴσκιο».
Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς