Μετά τη Σταύρωση έρχεται η Ανάσταση!
Μετά τη θλίψη η χαρά! Μετά την πτώση η ανόρθωση! Μετά το χειμώνα η Άνοιξη! Μετά
τη δύση η ανατολή! Μετά τη νύκτα η ημέρα! Μετά την καταιγίδα η ξαστεριά!
Το Πάσχα εορτάζουμε την εορτή της Χαράς,
της Αγάπης, της Συμφιλίωσης με τον Θεό! Το Πάσχα είναι «ἑορτή ἑορτῶν καὶ πανήγυρις πανηγύρεων». Σκιρτά η γη και
ο ουρανός: «Οὐρανοί μὲν ἐπαξίως εὐφραινέσθωσαν, γῆ δὲ ἀγαλλιάσθω… Ἑορταζέτω γοῦν πᾶσα κτίσις τὴν ἔγερσιν
Χριστοῦ.» (ὠδή α΄- γ΄). Εορτή χαράς η Ανάσταση!
Χαίρονται οι άγγελοι, χαίρονται όλοι οι άνθρωποι! Για όλους σταυρώθηκε ο
Χριστός και για όλους αναστήθηκε! Αυτή η χαρά είναι παναθρώπινη και
αποτυπώνεται και στην προσωπική έκφραση του λόγου μέσα από την υμνωδία και την
ποίηση:
ΧΡΙΣΤΟΣ
ΑΝΕΣΤΗ εκ νεκρών,
θανάτω θάνατον πατήσας
και τοις εν τοις μνήμασιν,
ζωήν χαρισάμενος.
«Αναστάσεως
ημέρα, λαμπρυνθώμεν λαοί
Πάσχα Κυρίου, Πάσχα, εκ γαρ θανάτου προς
ζωήν
και εκ γης προς ουρανόν, Χριστόςο Θεός
τρανώς ακουσώμεθα, επινίκιον άδοντας.»
Από τον
Λόγο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου
στην Αγία
και λαμπροφόρο Ανάσταση του Κυρίου.
«Σήμερον εορτάζομε την λαμπράν νίκην
μας. Σήμερον ο Κύριος ημών έστησε το τρόπαιον κατά του θανάτου, κατέλυσε την
τυραννία του διαβόλου και μας εχάρισε την οδόν της σωτηρίας διά της αναστάσεως.
Όλοι χαίρομεν, σκιρτώμεν, αγαλλόμεθα. Αν
και ο Κύριός μας Χριστός ενίκησε και έστησε το τρόπαιον, εν τούτοις κοινή είναι
η ευφροσύνη και η χαρά μας. Όλα τούτα τα έκαμε διά την ιδικήν μας σωτηρίαν και
με τα ίδια μέσα που μας κατεπάλαισεν ο διάβολος, ακριβώς με τα ίδια τον ενίκησεν
ο Χριστός…
…Σήμερον σκιρτούν οι άγγελοι και όλαι αι
δυνάμεις του ουρανού αγάλλονται ευχαριστούμενοι διά την κοινήν σωτηρίαν του
γένους των ανθρώπων. Αν διά την μετάνοιαν και ενός αμαρτωλού γίνεται χαρά εις
τον ουρανόν και την γην, πολύ περισσότερον συμβαίνει τούτο διά την σωτηρίαν της
οικουμένης.
Σήμερον ο Χριστός ηλευθέρωσε την
ανθρωπίνην φύσιν από την τυραννία του διαβόλου και την επανέφερεν εις την
προηγουμένην της ευγένειαν…
…Ώφειλεν ο Αδάμ τον θάνατον και
εκρατείτο υπό του διαβόλου. Ο Χριστός ούτε ώφειλεν, ούτε εκρατείτο. Ήλθεν όμως
και κατέβαλε τον θάνατον υπέρ του κρατουμένου, προκειμένου να τον απολύσει από
τα δεσμά του θανάτου.
Είδες το κατόρθωμα της Αναστάσεως; Είδες
την φιλανθρωπίαν του Κυρίου; Είδες μέγεθος φροντίδος;
Λοιπόν, ας μη γινώμεθα αγνώμονες δι’
αυτόν τον ούτως ευεργετήσαντα ημάς, μήτε, επειδή επέρασεν η νηστεία, να
καταστώμεν αμελέστεροι…»
«Πού
σου, θάνατε, το κέντρον; Πού σου, άδη, το νίκος; Ανέστη Χριστός και σύ
καταβέβλησαι. Ανέστη Χριστός και πεπτώκασι δαίμονες. Ανέστη Χριστός και
χαίρουσιν άγγελοι. Ανέστη Χριστός, και ζωή πολιτεύεται. Ανέστη Χριστός και
νεκρός ουδείς επί μνήματος. Χριστός γάρ εγερθείς εκ νεκρών, απαρχή των κεκοιμημένων
εγένετο. Αυτώ η δόξα και το κράτος εις
τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.»
(Από τον
Κατηχητικό Λόγο Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου)
«Η ημέρα της Λαμπρής» Δ. Σολωμός
«Καθαρότατον ήλιο επρομηνούσε
της αυγής το δροσάτο ύστερο αστέρι,
σύγνεφο, καταχνιά, δεν απερνούσε
τ’ ουρανού σε κανένα από τα μέρη
και από κει κινημένο αργοφυσούσε
τόσο γλυκό στο πρόσωπο τ’ αέρι,
που λες και λέει μες στης καρδιάς τα
φύλλα:
Γλυκιά η ζωή και ο θάνατος μαυρίλα.
Χριστός ανέστη! Νέοι, γέροι και κόρες,
όλοι, μικροί – μεγάλοι, ετοιμαστήτε
μέσα στες εκκλησίες τες δαφνοφόρες
με το φως της χαράς συμμαζωχτήτε
ανοίξετε αγκαλιές ειρηνοφόρες
ομπροστά στους Αγίους και φιληθήτε!
Φιληθήτε γλυκά, χείλη με χείλη,
πέστε Χριστός ανέστη, εχθροί και φίλοι!
Δάφνες εις κάθε πλάκα έχουν οι τάφοι,
και βρέφη ωραία στην αγκαλιά οι μανάδες
γλυκόφωνα, κοιτώντας τες ζωγραφι-
σμένες εικόνες, ψάλλουνε οι ψαλτάδες
λάμπει το ασήμι, λάμπει το χρυσάφι
από το φως που χύνουνε οι λαμπάδες
κάθε πρόσωπο λάμπει απ’ τ’ αγιοκέρι,
όπου κρατούνε οι Χριστιανοί στο χέρι».
«Ανάσταση!» Κωστής Παλαμάς
«Ανάσταση κι αγάπη λαμπερή,
κάθε καμπάνα χαρωπά σημαίνει
και ξημερώνει μέρα και φορεί
στολή μ’ αστέρια κ’ άνθια κεντημένη…
και μέσα στην καρδιά μου μυστικά
νιώθω να ξημερώνει μια ημέρα,
με κάλλη πλέον μαγικά,
απ’ όσα είναι στη γη και στον αιθέρα.»
«Ανάσταση» Κώστας Βάρναλης
«Άκου τον ξάστερο ουρανό, πώς οι
καμπάνες σιούνε.
Όπου καρδιά, χαρμόσυνες λαχτάρες
απαντούνε.
Ανάστασ’ είναι σήμερα. Παιδιά, γυναίκες,
γέροι
κόκκινο αυγό στην τσέπη τους, χρυσό κερί
στο χέρι.
Όσ’ άστρα ναι στον ουρανό, τόσα στον
κάμπο κρίνα.
Όλ’ έχουνε στην καθαρή ψυχήν Απρίλη
μήνα.
Της εκκλησιάς φουντώσανε δάφνη πολλήν οι
στύλοι.
Ειρήνη! Ειρήνη! Φιληθήτε οχτροί μαζί και
φίλοι.»
«Η Μάνα του Χριστού» Κ. Βάρναλη
Πώς οι δρόμοι ευωδάνε με βάγια
στρωμένοι,
ηλιοπάτητοι δρόμοι και γύρω μπαξέδες!
Η χαρά της γιορτής όλο πιότερο αξαίνει
και μακριάθε βογκάει και μακριάθε
ανεβαίνει…
«Εαρινή Συμφωνία» Γιάννης Ρίτσος
Άκου τα σήμαντρα
των εξοχικών εκκλησιών.
Φτάνουν από πολύ μακριά
από πολύ βαθιά.
Απ’ τα χείλη των παιδιών
απ’ την άγνοια των χελιδονιών
απ’ τις άσπρες αυλές της Κυριακής
απ’ τ’ αγιοκλήματα και τους
περιστεριώνες
των ταπεινών σπιτιών….
«Ποτέ πριν…» Δεπούντης Ιάσων
«Ποτέ πρίν δεν ακούστηκαν οι θείες
καμπάνες να χτυπούν
γι’ αυτούς που λείπουν.
Ποτέ πριν δεν άναψαν οι γιορτινές
λαμπάδες της Λαμπρής,
γι’ αυτούς που για πάντα λείπουν.
Ποτέ πριν, σαν απόψε, δεν κατεπόθη ο
θάνατος εις νείκος,
γι’ αυτούς που λείπουν, αποδημητές, στη
χώρα του πολέμου!
Ποτέ πριν!.. Αυτοί την αρμονία δίνουν
στις καμπάνες.
Ανάβουν τις λαμπάδες της Λαμπρής. Νικούν
το θάνατο
με την αιωνιότητά τους!....
«Ανάσταση!» Γεώργιος Βερίτης
Ανάσταση. Και μέσα
στην καρδιά μου,
που
μαύροι τη μαράνανε
χειμώνες,
μιας
άνοιξης αυγή γλυκοχαράζει
κι’ ανθίζουν μενεξέδες
κι’ ανεμώνες.
Ανάσταση! Και μέσα
στην καρδιά μου,
που
τη σπάραξαν άγρια
οι στείροι πόνοι,
ολόδροσο, ουρανόσταλτο βλαστάρι
θεϊκής
χαράς αρχίζει να
φυτρώνει.
Θεϊκής
χαράς! Ω Σταυρωμένη Ελπίδα!
καθώς
σε βλέπω αναστημένη
πάλι,
αθάνατη, απροσμάχητη, μεγάλη,
κάμε
το θαύμα που
ποτέ δεν είδα!
ό,τι
νεκρό του μυστικού
μου κόσμου,
παρακαλώ
Σε, ανάστησέ το εντός
μου!
«Ανάσταση!» Στέλιος Σπεράντζας
Ανάσταση και γέμισε χαρά,
λουλούδιασε η ψυχή μου σαν το κρίνο.
Κι ανοίγω της λαχτάρας τα φτερά,
ψηλά μες της αυγής τα φωτερά
γαλάζιο ένα αστροφώς κι εγώ να γίνω.
Ανάσταση! Τα σήμαντρα χτυπούν.
Κι όλα τα δένδρα ανθίζουν πέρα ως πέρα.
Στον κόσμο αυτό ας μάθουν ν’
αγαπούν
όσοι το μίσος έσπειραν κι ας πουν
«Χριστός Ανέστη» ετούτη την ημέρα!»
Η χαρά της
Αναστάσεως είναι καρπός πίστεως, αγάπης και
ευσέβειας.
Η δύναμη της Αναστάσεως είναι πολύ μεγάλη!
Χαρίζει τη
χαρά για τη νίκη της ζωής κατά του θανάτου,
την ελπίδα,
την παραμυθία, την καρτερική υπομονή,
και
προπάντων την προσμονή της αιώνιας ζωής!
ΧΡΙΣΤΟΣ
ΑΝΕΣΤΗ !
ΑΛΗΘΩΣ
ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ !
Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς