Ο Επιτάφιος Θρήνος που ψάλλεται τη
Μεγάλη Παρασκευή είναι γνωστός και ως «Eγκώμια». Το κύριο θέμα των
εγκωμίων του Επιταφίου είναι η ταφή του Χριστού, η
απελευθέρωση του Αδάμ, ο θρήνος της Υπεραγίας Θεοτόκου και των Μυροφόρων
γυναικών, ο θρήνος των ανθρώπων και της φύσεως.
Σε όλα τα ποιητικά κείμενα δεσπόζουν δύο
αντίθετα στοιχεία: ο δραματικός λόγος και το θριαμβευτικό στοιχείο, η θνητότητα
και η αθανασία, η λύπη και η χαρά, ο πόνος του Σταυρού, αλλά και ο θρίαμβος της
Αναστάσεως.
Μεταξύ του Επιταφίου θρήνου και των
άλλων ποιητικών Θρήνων υπάρχει μία μεγάλη διαφορά. Ο Επιτάφιος θρήνος, αν και
γράφτηκε για να υμνήσει το νεκρό Χριστό, δεν καταλήγει σε απόγνωση, γιατί
προβάλλει περισσότερο το θρίαμβο της ζωής, που συμβολίζει το ανέσπερο Φως της
Αναστάσεως. Παντού διατυπώνεται η έννοια προσωρινότητας στην ταφή του Χριστού
και είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι, ενώ οι στίχοι των εγκωμίων είναι
θρηνητικοί, προεορτάζεται η Ανάσταση. Έτσι από το Πάθος οδηγούμαστε στην
ΑΝΑΣΤΑΣΗ!
Ἀπό τὸν Ἐπιτάφιο Θρῆνο εἰς τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν
Τρίτη Στάση των Εγκωμίων. Ἦχος γ’.
Ὦ γλυκύ μου ἔαρ, γλυκύτατόν μου τέκνον, ποῦ ἔδυ σου τό κάλλος;
Δόξα Πατρί.
Ὦ Τριάς Θεέ μου, Πατήρ Υἱός καί Πνεῦμα, ἐλέησον τόν κόσμον.
Καί νῦν. Θεοτοκίον.
Ἰδεῖν
τήν τοῦ Υἱοῦ
σου, ἀνάστασιν Παρθένε, ἀξίωσον σούς δούλους.
Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς