«Μακάριοι οἱ μή ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες» (Ἰωάν. κ΄ 20).
Και σήμερα δεσπόζει το γεγονός της
Αναστάσεως του Χριστού. Η ψηλάφιση του Αποστόλου Θωμά αποτελεί μία από τις
αδιάψευστες μαρτυρίες των Αποστόλων, των αυτοπτών μαρτύρων της Αναστάσεως του
Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού. Είναι μία μεγαλειώδης απόδειξη της Αναστάσεως που
πιστοποιείται με την θαυμαστή ομολογία
και πίστη του Αποστόλου Θωμά, ότι ο Ιησούς είναι ο Κύριος και Θεός του.
Από αυτή την ομολογία ισχυροποιείται η πίστη των ανθρώπων στο γεγονός της
Αναστάσεως, με τις δύο εμφανίσεις του Κυρίου στους μαθητές Του.
Ο Χριστός εμφανίστηκε μπροστά τους
ζωντανός και δοξασμένος κι έτσι επήλθε η νέκρωση του θανάτου, η καθαίρεση του
Άδου και η απαρχή της αιωνίου ζωής. Ο Νικητής του θανάτου χαιρετά με το «Εἰρήνη ὑμῖν!»
και μεταδίδει στους μαθητές και σε όλον τον κόσμο το μήνυμα της χαράς, της
αγάπης, της συμφιλίωσης με τον Θεό και τους ανθρώπους.
Τη μαρτυρία αυτή για το έργο της Θείας
Οικονομίας διασώζει ανά τους αιώνες και η Αγία μας Εκκλησία, η οποία
χαρακτηρίζεται ως «ο επιζών μάρτυρας της Αναστάσεως». Αυτή η μαρτυρία της
Αναστάσεως ανανεώνεται και από τους αγίους Πατέρες και διδασκάλους, τους οσίους
ασκητές και αγίους μάρτυρες όλων των εποχών, αλλά και από απλούς πιστούς
χριστιανούς, οι οποίοι με ποικίλους τρόπους διατηρούν ζωντανή την Πίστη στον
Αναστημένο Χριστό και τον μιμούνται με τις πράξεις τους.
Μεγάλη η δύναμη της Πίστεως, η Ζωντανή
Πίστη και Ζωή. Η βαθιά και ξεκάθαρη, αυτή που βλέπει τα ορατά και τα αόρατα,
που ατενίζει τον Αναστημένο Χριστό και δρομολογεί τη ζωή της. Ζει συνειδητά το
Μέγα Μυστήριο της Αναστάσεως του Θεανθρώπου και αναμένει και τη δική της
Ανάσταση. Ομολογεί: «Προσδοκῶ Ἀνάστασιν νεκρῶν» και θεωρεί: «πάντα
ματαιότης τὰ ἀνθρώπινα..».
Αυτή η πίστη στον Αναστάντα Κύριο, μας
αναδεικνύει μάρτυρες της Αναστάσεως του Χριστού και συγχρόνως γίνεται η
μαρτυρία ότι «Ἀληθῶς Ἀνέστη ὁ Κύριος!»
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος βαρὺς.
Ἐσφραγισμένου τοῦ μνήματος ἡ ζωὴ ἐκ τάφου ἀνέτειλας
Χριστὲ ὁ Θεός, καὶ τῶν
θυρῶν κεκλεισμένων, τοῖς Μαθηταῖς ἐπέστης ἡ πάντων
ἀνάστασις, πνεῦμα εὐθὲς
δι’ αὐτῶν ἐγκαινίζων ἡμῖν,
κατὰ τὸ μέγα
σου ἔλεος.
Καθίσματα. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος. ἦχος α’.
Τῷ φόβῳ τῶν Ἑβραίων, κεκρυμμένων τῶν Μαθητῶν, καὶ ἐν τῇ Σιὼν συνηγμένων, εἰσῆλθες
πρὸς αὐτοὺς Ἀγαθέ, καὶ ἔστης
κεκλεισμένων τῶν θυρῶν, ἐν μέσῳ αὐτῶν χαροποιός καὶ ὑπέδειξας αὐτοῖς τὰς χεῖρας, καὶ τῆς ἀχράντου σου πλευρᾶς τοὺς μώλωπας, λέγων τῷ ἀπιστοῦντι Μαθητῇ΄ Φέρε τὴν χεῖρά σου
καὶ ἐρεύνα, ὅτι αὐτὸς ἐγώ εἰμι, ὁ διὰ σὲ
παθητός.
Κάθισμα. ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτὴρ
Ἐπέστης
ἡ ζωή, τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, Χριστὲ τοῖς Μαθηταῖς, καὶ πλευρὰν ὑπεδείκνυς, καὶ χεῖράς
σου καὶ πόδας σου, τὴν ἐκ τάφου σου Ἔγερσιν, προπιστούμενος, ἀλλ’ ὁ Θωμᾶς οὐχ εὑρέθη, ὅθεν ἔλεγεν, ἣν μὴ θεάσωμαι τοῦτον, οὐ πείθομαι τοῖς λόγοις ὑμῶν.
Κάθισμα. ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτὴρ
Ἰδών
μου τὴν πλευρὰν καὶ τὰς τρήσεις τῶν ἣλων,
Θωμᾶ, τὶ ἀπιστεῖς, τῇ ἐμῇ Ἀναστάσει; ὁ Κύριος
ἔλεγεν ἀναστὰς ἐκ τοῦ μνήματος, ὀπτανόμενος, τοῖς Ἀποστόλοις ἀῤῥήτως, ὁ δὲ Δίδυμος, πεισθεὶς βόα τῷ κτίστῃ, Θεός μου εἶ καὶ Κύριος.
Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς