Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης (1924-1994)
Εορτάζει στις 12 Ιουλίου
Ο Άγιος Γέροντας Παΐσιος, ο Αγιορείτης κατά κόσμον Αρσένιος
Εζνεπίδης, είναι μία αγία μορφή του συγχρόνου ορθοδόξου Μοναχισμού, με μεγάλη
ακτινοβολία, στην Ελλάδα και στην απανταχού Ορθοδοξία. Άνθρωπος απλός, αλλά
πνευματικός και ουράνιος, χριστομίμητος, φλογερός ασκητής, ισάγγελος,
χαριτωμένος, νεοφανής άγιος.
Αποσπάσματα
περί Προσευχής
Με την αδιάλειπτη προσευχή, ο Άγιος κατάφερε να υπερνικήσει
τις παγίδες του διαβόλου και να απολαύσει την ένωσή του με τον Θεό. Γι’ αυτό
συμβούλευε: «Να μιλάς αυθόρμητα στον Χριστό, στην Παναγία, στους Αγγέλους,
στους Αγίους, όπου κι αν βρίσκεσαι και να τους λες ο,τιδήποτε θέλεις».
Μην ξεχνάτε ότι περνούμε δύσκολους καιρούς και χρειάζεται
πολλή προσευχή. Να θυμάστε την μεγάλη ανάγκη που έχει ο κόσμος σήμερα και την
μεγάλη απαίτηση που έχει ο Θεός από μας για προσευχή. Να εύχεσθε για την γενική
εξωφρενική κατάσταση όλου του κόσμου, να λυπηθή ο Χριστός τα πλάσματά Του,
γιατί βαδίζουν στην καταστροφή. Να επέμβη θεϊκά στην εξωφρενική εποχή που
ζούμε, γιατί ο κόσμος οδηγείται στην σύγχυση, στην τρέλλα και στο αδιέξοδο.
Όταν πονάη κανείς για την σημερινή κατάσταση που επικρατεί
στον κόσμο και προσεύχεται, τότε βοηθιούνται οι άνθρωποι… Να κάνετε πόλεμο με
το κομποσχοίνι. Με πόνο να γίνεται η προσευχή. Ξέρετε τί δύναμη έχει τότε η προσευχή;
Όταν γίνεται προσευχή καρδιακή, με πόνο, για τα προβλήματα
του κόσμου, όσοι άνθρωποι ζητούν εκείνη την ώρα βοήθεια από τον Θεό, λαμβάνουν
αμέσως βοήθεια. Για τον Θεό δεν μετράει τόσο η ποσότητα της προσευχής όσο η
ποιότητα. Η καρδιακή προσευχή βοηθάει όχι μόνον τους άλλους αλλά και τον ίδιο
τον εαυτό μας, γιατί βοηθάει να έρθη η εσωτερική καλωσύνη. Όταν ερχόμαστε στην
θέση του άλλου, έρχεται φυσιολογικά η αγάπη, ο πόνος, η ταπείνωση, η
ευγνωμοσύνη μας στον Θεό με την συνεχή δοξολογία, και τότε η προσευχή για τον
συνάνθρωπό μας γίνεται ευπρόσδεκτη από τον Θεό και τον βοηθάει.
Πρέπει να προσευχώμαστε με πίστη για κάθε ζήτημα και να
κάνουμε υπομονή, και ο Θεός θα μιλήση. Γιατί, όταν ο άνθρωπος προσεύχεται με
πίστη, υποχρεώνει τον Θεό κατά κάποιον τρόπο για την πίστη του αυτή, να του
εκπληρώση το αίτημά του. Και ο Θεός ξέρει πότε πρέπει να μας δώση αυτό που
ζητούμε, ώστε να μη βλαφθούμε πνευματικά.
ΠΗΓΗ:
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου,
Λόγοι Β΄ Πνευματική Αφύπνιση, σ. 166 κ.ε.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α ́.
Τῆς ἐρήμου
πολίτης.
Τῶν Φαράσων τὸν γόνον, καὶ τοῦ Ἄθωνος κλέϊσμα, καὶ τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος ὁσίων, μιμητὴν καὶ ἰσότιμον, Παΐσιον τιμήσωμεν πιστοί, τὸ σκεῦος χαρισμάτων τὸ μεστόν, ὡς φυλάσσοντα ἐκ πάντων τῶν λυπηρῶν, τοὺς πίστει ἀνακράζοντας, δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ ́.
Θείας πίστεως.
Ὥσπερ ἄγγελος, φανεὶς ἐν κόσμῳ, ἐν τοῖς ἔτεσι, τοῖς τελευταίοις,
χριστομίμητε Παΐσιε ὅσιε, ἀσκητικῶς γὰρ βιώσας ἐν Ἄθωνι, ὡς παμφαέστατος ἥλιος ἔλαμψας, καὶ κατηύγασας, πιστῶν τὰ πλήθη τῇ χάριτι, τοῖς ῥήμασι σημείοις καὶ τοῖς θαύμασι.
Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς