26 Οκτωβρίου 1912 – Απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης



Η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
(ποίημα του Ιωάννη Πολέμη για την απελευθέρωσή της)

Η Θεσσαλονίκη παρομοιάζεται με σκλάβα και ο Άη Δημήτρης ως στρατιωτικός πάει καβάλα στο άτι και την ελευθερώνει.



 ῾Η Σαλονκη πο σβηνε μ το καιρο τ διβα
– καντλι πο τρεμφωτο γι λδι λαχταρ-
ποβραδς κοιμθηκε δυστυχισμνη σκλβα,
κα τν αγολα ξπνησεν ρχντισσα κυρ.

Τ ν βλεπε στον πνο της, τί να ’ταν τ’ όνειρό της;
– Τν ϊ – Δημτρη βλεπε στ’ τι του τ γοργ,
πο ροβολντας κραζε μ τ φων τς νιτης:
«νοιξε πρτα τς σκλαβις, Λευτερι εμ’ γ

Κι νοιξ’ πρτα ρθνοιχτη μπροστ στν καβαλάρη
κα μπκ’ κενος κι λαμψε σν τν αγερινό
κι ψνοντας κα παζοντας τ’ στραφτερ κοντάρι
δειξε μ τ δχτυλο το Ολμπου τ βουν.

Κι στρεψ’ κε τ μτια της σκλβα πονεμνη
κι γνντεψε στραπλαμπρη το Ολμπου τν κορφ
κι εδε π’ τ ρχη στν πλαγι γοργ ν κατεβανη
μορφη, πεντμορφη το λιου δερφ·

Η κμη της νμιζεν, τι χρυσοκλωντη,
τ στθη της χιονλευκα, τ μτια γαλαν,
στ χρι της τ φλογερ γυμν ρομφαα κρτει,
κι λχρυσα ντιφγγιζαν τ πμακρα βουν.

Κατβηκε κα διβηκε τν διπλατη τν πρτα
μορφη, πεντάμορφη το λιου δερφ
κι που πατόῦσε εὐώδιαζε κα τ’ νανθα τ χρτα
ρδα κα κρνους νθιζαν σε κθε της στροφ.

Κι πεσε σκλβα ταπειν μπρς στν ραα Παρθνα
γονατισμνη, μλητη, σκυμμνη, ντροπαλ·
κι κενη τν νγειρε μ χρια ντρειωμνα
κα τν σφιχταγκλιασε μ’ τλειωτο φιλ.

Κα τ στιγμ πο σμξανε γι τ φιλ τ χελια,
πεσαν, βροντοκπησαν τ σδερα βαρι,
ο λυσδες σπασαν, στματ’ γγλων χλια
θρητα τραγοδησαν τ «Χαρε Ελευθερι!».

Κι σκλβα ξπνησε μ μις· πττιται π’ τ κρεβτι,
τ ξαφνιασμνα μτια της στ κστρα της κολλ.
χι, δν ταν νειρο, ν τη Παρθνα, ν τη!
μορφη, γαλανλευκη μ τ σταυρ ψηλ.

«Διπλασις τν Παδων» - Ιω. Πολμη
 
(Το ποίημα αυτό υπήρχε στο παλαιό αναγνωστικό της Α’ Γυμνασίου, διδάσκονταν μελοποιημένο στους μαθητές, στο πλαίσιο βέβαια της ελληνοχριστιανικής Παιδείας για τη Διάπλαση των Παίδων.)


Εκ της Ιεράς Μονής